คนเราเลือกเกิดไม่ได้แต่เลือกที่จะเป็นได้......บางคนเลือกที่จะผิดหวัง...กับการได้ทำสิ่งที่

ตัวเองมีความสุข...ดังเช่นเลือกที่จะเป็นแบบนั้นทั้งๆๆที่ตัวเองมีความทุกข์มากกว่าสุข

เพราะคนที่เรารักคนหนึ่ง.....ฉันคิดว่าเค๊าคงรักฉัน....แต่กลับมาคิดดูอีกทีมันเป็นเพียงรัก

หลอกๆ...ถ้ามันเป็นความรักที่ใช่แล้ว...มันก็คงไม่ทำให้ฉันคิดมากขนาดนี้...ทำไมเค๊าต้อง

ทำด้วยหล่ะ....ฉันพยายามที่จะใจแข็งตัดเค๊าออกจากชีวิตหลายครั้งแล้ว....แต่ทำไมใจไม่

แข็งพอสักที.....ฉันรอเวลาที่ฉันจะเข้มแข็งมากกว่านี้....แล้วจะเป็นฝ่ายไปเอง...แล้วเมื่อไร

หล่ะ....ฉันพร้อมนะตลอดเวลา..ฉันไม่อยากให้ความรักมันผิดหวังอีก....เพราะที่ผ่านมาคือ

บทเรียนที่ฉันจะต้องจำไปตลอดชีวิต...ทำร้ายจิตใจคนที่เค๊ารักเรา....และทำให้ฉันรู้ว่าคนที่

ฉันรักเค๊ามากจริงๆๆ...ต้องการอยู่เคียงข้างเค๊าจริงๆๆ.....คือคนที่ไม่เคยทำให้เราทุกข์ใจ...

แต่สุดท้ายมันก็สายเกินไปเสียแล้วสายเกินไปที่เราจะกลับไปหาเค๊า.....เพราะตัวฉันเองเป็น

คนสร้างมันขึ้นมา....ถ้าย้อนเวลาได้ฉันก็อยากให้ความรู้สึกตั้งแต่แรกที่เราคบกันมันเหมือน

เดิม...และวันนี้ถ้าฉันมีโอกาสได้เจอเค๊าสักครั้งฉันก็อยากจะบอกเค๊าว่าขอโทษอย่างสุด

ชีวิต..เค๊าคือคนที่ฉันอยากอยู่เคียงข้างตลอดไป....แม้ว่ามันจะสายเกิน...แต่มันคงเป็นไปไม่

ได้เพราะเค๊ากลับมาทำร้ายฉันเองทำร้ายแบบไม่คิดถึงหัวอกฉันเลย...ฉันอยากบอกเค๊าว่า

ตอนนี้ฉันได้รับทุกข์อย่างสาสมที่เค๊าต้องการในความรู้สึกลึกๆๆของเค๊าที่เค๊าต้องการแล้ว

ได้โปรดเถอะ....ฉันรักคุณนะ...ฉันไม่เคยคิดที่จะนอกใจคุณเลยตั้งแต่แรก...ที่ฉันเป็นแบบนี้

เพราะคุณตามใจฉันตลอดไม่เคยขัดใจเลย...ประเคนให้ตลอด...จนฉันได้ใจ....

และตอนนี้ฉันก็ยังเอาแต่ใจตัวเองเหมือนเดิม